Eyvindur Karlsson

Eitt finnst mér svolítið merkilegt. Dindlar VG ríða nú röftum að úthrópa Davíð fyrir að hafa mætt á útifundinn og segja hann vera að mótmæla sjálfum sér (bíddu, var ekki tekið fram að þetta væri samstöðufundur, ekki mótmælafundur?). Nú hef ég alla tíð verið mjög á móti Davíð, en af hverju má hann ekki mæta og sýna samstöðu gegn Icesave eins og aðrir? Af hverju er hann þá að mótmæla sjálfum sér? Ég veit ekki betur en að hann hafi verið mótfallinn þessum samningi frá upphafi. Mér finnst það svo dæmigert fyrir fólk sem getur ekki hugsað út fyrir flokkslínur sínar, sem á óvíða betur við en um blinda VG-liða, að geta ekki komist hjá því að úthrópa menn sem eru þeim á öndverðu meiði, og þá sérstaklega áberandi menn eins og Davíð, jafnvel þegar viðkomandi er þeim sammála. Nei, Sjálfstæðismaður getur aldrei verið sama sinnis og Vinstri grænn. Það bara hlýtur eitthvað óeðlilegt að búa að baki skoðun D-liðans.

Er ég einn um að vera búinn að fá yfir mig nóg af svona hugmyndafræði?

Að lokum lýsi ég yfir harmi og samúð með öllum landsmönnum yfir því að Borgarahreyfingin sé búin að hoppa upp í rassgatið á sér og hverfa í rykskýi. Þetta er grátlegt.

Fyrsta plata Misery Loves Company, sem hefur verið tilbúin mjög lengi, hefur loksins litið dagsins ljós og er fáanleg til kaupa á netinu. Það er í gegnum tónlistarvefinn Gogoyoko sem hægt er að versla gripinn, annað hvort í heild eða stök lög, og hlaða niður.

Hægt er að hlusta á plötuna á netinu, án endurgjalds, og kaupa hana með því að smella á myndina hér fyrir neðan.

Ég kaus Borgarahreyfinguna í kosningunum sem liðu. Í ljósi þeirrar kúvendingar þeirra að styðja tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB, þrátt fyrir afdráttarlausa stefnu þeirra gegn henni fyrir kosningar, til þess eins að hóta ríkisstjórninni, sá ég mig knúinn til að skrifa mínum þingmanni bréf. Birti það hér, til gamans.

Sæll vertu Þór.

Í kosningunum í vor greiddi ég flokki þínum atkvæði mitt, vegna þess að mér fannst hér vera komin ný og fersk rödd í íslensk stjórnmál. Rödd sem ef til vill myndi halda lýðræðinu í heiðri og verða ferskur andvari á hinu háa alþingi. Í fyrsta sinn í langan tíma greiddi ég atkvæði í stað þess að skila auðu eða hreinlega mæta ekki sökum vantrúr á kerfið okkar. Nei, í þetta sinn datt mér í hug að ef til vill gæti okkar laskaða og stórgallaða kerfi skilað einhverju góðu, og því greiddi ég Borgarahreyfingunni atkvæði mitt. Í þínu kjördæmi, mætti bæta við. Atkvæði mitt, meðal annarra, kom þér á þing.

Tvö stefnumál gerðu útslagið, þannig að ég setti Xið við Borgarahreyfinguna. Í fyrsta lagi var það stefna ykkar gegn verðtryggingunni, sem þó var hófleg og án allra upphrópana. Í öðru lagi, og taktu nú vel eftir því mig grunar að þetta gildi um ansi marga kjósendur ykkar, var það stuðningur ykkar við aðildarumsókn að Evrópusambandinu. Ég er sjálfur hvorki fylgjandi né mótfallinn ESB - en eins og margoft hefur komið fram, þar á  meðal hjá ykkur ef mér skjöplast ekki, er út í hött að afskrifa það áður en við höfum séð hvað er í boði. Eins og stefna ykkar birtist í aðdraganda kosninganna virtust þið ríma vel við mínar skoðanir í þessum málum.

Nú kemur á daginn að ferski andvarinn sem ég treysti til að stuðla að því að Ísland sækti án óþarfa málalenginga um aðild að ESB hefur sýnt sitt  rétta andlit sem nákvæmlega sama, fúla remman og áður hefur vermt bekki Alþingis. Í stað þess að standa við gefin loforð fyrir kosningar hafið þið, flest í það minnsta, ákveðið að beita lúalegum hrossakaupum til að fá ykkar fram. Þótt ég hafi geysilegan ímugust á Icesave samningnum og þrái fátt heitar en að sjá honum hafnað finnast mér fáránleg svik við mig og aðra kjósendur ykkar að ætla að snúast á sveif með Sjálfstæðisflokknum í þeirra "ömurleg(u) birtingarmynd kjarkleysis", eins og þú kallaðir þessa stefnu þeirra, til þess eins að hóta Samfylkingunni.

Ég vona að þessi ömurlega birtingarmynd tvískinnungs sem þið þremenningarnir hafið nú sýnt sé einsdæmi en ekki það sem koma skal. Þið eruð búin að fá atkvæðið mitt, því verður ekki breytt, en væri þess einhver kostur máttu vera viss um að ég myndi draga það til baka. Önnur eins óheilindi og svik hef ég aldrei upplifað áður sem kjósandi.

Það er nöturlegt að þurfa að skammast sín fyrir atkvæði sitt.

Ég vona að á svona vinnubrögðum verði ekki framhald. Ég kaus ykkur vegna þess að ég var, eins og margir aðrir, dauðþreyttur á gömlu háttunum á þingi. Því er hörmulegt að sjá ykkur falla í nákvæmlega sama far hrossakaupa og undirferlis.

Það er bara eitt orð: Vonbrigði.

Ég bið þig vel að lifa.
Eyvindur Karlsson
kjósandi

Jæja, langt um liðið. Svona fer Andritið með bloggið. Maður getur komið öllum upplýsingum á framfæri þar. En ég vil nú samt ekki gefast alveg upp á vefskrifum strax. Þótt eflaust sé útilokað að nokkur lesi þetta. Hvað um það.

Þórarinn Eyvindarson er í heiminn kominn. Hann var tekinn með keisaraskurði miðvikudagskvöldið 29. apríl klukkan 21.08. Þetta var lygilega afslappað allt saman miðað við síðast, þegar Þórhallur var nánast rifinn út um vömbina á móðurinni áður en ég vissi hvaðan á mig stóð veðrið. Nú var góður aðdragandi að skurðinum, Hulda var vakandi og ég fékk að vera hjá henni. Við fengum að sjá drenginn slímugan og bláan, ég fékk að klippa naflastreng og við fengum að þrífa hann saman og svona. Þetta var eiginlega bara eins og afslappandi frí samanborið við Þórhall.

Nú er Þórarinn búinn að vera heima síðan á sunnudaginn var, og allir eru í skýjunum. Þórhalli líst bara ágætlega á nýja bróðurinn, en nennir svo sem ekkert að pæla of mikið í honum. Hann er samt voða góður við hann, knúsar hann og kyssir öðru hverju og gefur honum snuð (sem Þórarinn hrækir jafnóðum út úr sér, enda vill hann ekki láta plata sig með einhverri túttu sem ekkert kemur úr). Þeir eru íðilfagrir, þeir bræður, en eins ólíkir og dagur og nótt. Það verður mjög forvitnilegt að sjá þá stækka úr grasi.

Annars er Þórhallur að blómstra þessa dagana. Hann lærir ný og ný orð dag frá degi og er farinn að mynda setningar (Strætó úti!). Hann var ekki lengi að læra að segja Lilli, og er farinn að þekkja nafn litla bróður og benda á hann þegar maður segir Þórarinn. Í morgun fór hann í göngutúr með ömmu Maju og ætlaði að verða brjálaður þegar hún leyfði honum ekki að fara inn í Flensborg. Hann er orðinn svo stór og þroskaður stóri bróðir að hann ætlar beint í menntó. Við þurftum að útskýra fyrir honum að hann væri vissulega stór, en hann ætti að byrja á leikskóla fyrst og sjá svo til. Hann er einmitt kominn með pláss í haust á Hjalla. Það ætti að vera frekar mikið stuð.

Þetta er allt hið ágætasta. Lífið er gott.

Meðan ég man, það er komin ný slóð á vefsíðu þeirra bræðra: http://www.nino.is/krakkaormar ... Sama lykilorð og á þeirri gömlu.

Hilsen

Það kom loks að því. Ég er kominn með fyrsta „all grain“ bjórinn minn í gerjun. Semsagt, skammtur sem er gerður alveg frá grunni. Korn sett í meskingu (lagt í bleyti í heitt vatn í ákveðinn tíma), skolað, allt soðið með humlum o.s.frv...

Þetta gekk vonum framar, fyrir utan það hvað ég var hryllilega lengi að ná upp suðu, enda með frekar slappa spansuðuhellu sem ræður illa við svona mikinn vökva. Ég þarf að græja þetta fyrir næsta skipti.

Nú er ég uppgefinn, og held að ég eigi skilið að fá mér góðan bjór og slaka aðeins á fyrir svefninn. Ég er búinn að standa nánast samfellt yfir heitum potti og meskikeri í næstum 10 tíma í dag... En það var algjörlega þess virði.

Fyrir nörd, sem gætu mögulega haft áhuga á slíku, set ég uppskriftina (sem ég bjó til sjálfur, nota bene) með þessari færslu. Með því að smella á „lesa meira“ má sjá hana.

Vona annars að allir séu hressir. Hver veit nema ég reyni að blogga um eitthvað annað en bjór á næstunni... Aldrei að vita.

Eitthvað dofnar yfir manni öðru hverju þegar kemur að netskrifum. Sem er bara í góðu lagi. Það er ekki eins og það séu raðir af lesendum hérna á degi hverjum. Ykkur sem hafið beðið í ofvæni bið ég afsökunar.

Eins og flestir sem mig þekkja vita hef ég verið á kafi í pælingum um bjór og bjórgerð undanfarið, og rakst nýlega á hlaðvarpsþátt sem fjallaði um hollustu heimagerðs bjórs. Mér fannst þetta áhugavert umræðuefni, og langaði að skrifa um það nokkur orð.

Mikið hefur verið skrifað og rætt um jákvæð áhrif hóflegrar neyslu léttvíns á blóðrásina og fleira, en lítið um hóflega bjórdrykkju, utan læknatímarita sem fáir sjá. Hins vegar má auðveldlega færa þessi jákvæðu áhrif rauðvínsins yfir á bjór. Eins og ég skil þetta (en nú er ég alls ekki fróður þegar kemur að næringarfræði eða líffræði) eru nokkrir þættir í rauðvíni sem gera mannslíkamanum gagn. Fyrir það fyrsta hef ég heyrt því fleygt að hóflegt magn áfengis (og eflaust fleiri efna í víninu) geti lækkað blóðþrýsting og haft jákvæð áhrif á æðakerfið. Auk þess eru afoxandi efni í rauðvíni, sem eru jú ákaflega jákvæð.

Það sama gildir um bjór. Rannsóknir hafa sýnt að bjór í hófi (1 á dag fyrir konur, 2 á dag fyrir karlmenn) styrki æðakerfið. Auk þess eru líka afoxandi efni í bjór, og reyndar er meira af þeim en í rauðvíni. Sem er jákvætt. Við þetta bætist svo að í heimabrugguðum bjór, og reyndar öllum bjór sem ekki er síaður (oftast er þá tekið fram á miðanum að bjórinn sé „bottled conditioned“, eða látinn þroskast í flöskunni), er smávegis af geri (reyndar mikið í sumum tegundum, eins og hveitibjór). Ger inniheldur mikið af vítamínum, aðallega B-vítamínum, sem gera okkur heilmikið gagn. Auk þess hef ég einhvers staðar heyrt að lifandi ger hafi góð áhrif á meltingarveignn, en ég sel það svo sem ekki dýrara en ég stal því. Fyrir utan þetta er meira að segja að finna svolítið af trefjum í ákveðnum bjórtegundum (reyndar mjög lítið, en samt skemmtilegt).

Að öllu þessu sögðu má ekki líta svo á að bjór sé einhvers konar heilsudrykkur. Maður getur ekki notað bjór með lifandi gerlum sem B-vítamín uppsprettu eða reynt að fá dagskammtinn af trefjum í gegnum bjór. Og að sjálfsögðu er það ekki þannig að þar sem tveir bjórar geri manni svolítið gagn, þá geri átján bjórar manni níu sinnum meira gagn. Þvert á móti eru auðvitað allir meðvitaðir um að óhófleg neysla hvaða áfengis sem er hefur mjög neikvæð áhrif á líkamann. Hófleg bjórdrykkja, eins og áður sagði, 1-2 bjórar á dag, er hins vegar samkvæmt læknavísindunum meinholl. Það ber reyndar að taka fram að hér er þá miðað við meðalsterka og þunga bjóra, á bilinu 3-5%. Eftir því sem áfengismagnið eykst þarf auðvitað að skera þetta niður.

Þessar pælingar hafa vakið upp vangaveltur hjá mér. Léttvín hefur öðlast sess sem menningarlegur drykkur sem hefur heilsufarslegan ávinning í för með sér, sé hans neytt í hófi. Þetta vita flestir. Hins vegar er lítið sem ekkert talað um jákvæðar hliðar bjórdrykkju. Og reyndar sáralítið um bjórmenningu, ef út í það er farið. Hvernig skyldi standa á því að á meðan léttvín er álitin hámenning hefur bjór ennþá á sér einhvern lágkúrustimpil? Þjónum er til að mynda kennt að velja vín með mat, en aldrei að velja bjór með mat. Þó er það alveg jafn mikil kúnst, og fróðir menn vilja jafnvel meina að bjór geti passað með fleiri réttum en vín nokkurn tíma. Gott dæmi um það er til dæmis súkkulaði. Ekkert vín hefur roð í súkkulaði - það er allt of þykkt og sætt. Hins vegar er lítið mál að finna góðan bjór sem passar mjög vel með súkkulaði. Þetta er bara eitt lítið dæmi. Ég mana fólk til að spyrja þjón á fínu veitingahúsi með hvaða bjór hann mæli með tilteknum rétti.

Ég auglýsi eftir bjórmenningu. Má vera notuð.  

Þar sem bjórgerð er mér mjög ofarlega í huga þessa dagana datt mér í hug að skrifa svolítið um hana hér öðru hverju. Ég er kominn með leið á að býsnast yfir ástandi landsins í bili. Enda er það að bera í bakkafullan lækinn og það allt.

Í augnablikinu er ég að vinna í að fara að brugga bjór frá grunni - vinna hann úr möltuðu byggi, sjóða ásamt humlum o.s.frv. Það tekur smá tíma, krefst skipulagningar og útsjónasemi að útvega mér allt sem ég þarf til þess, en þetta lítur vel út í bili.

Annars langaði mig aðallega að minnast á eitt sem fer rosalega mikið í taugarnar á mér þessa dagana. Allmargir, meira að segja atvinnumenn, eiga það allt of oft til að kalla bjór „mjöð“. Þetta hefur gengið svo langt að nú er meira að segja til bjórtegund sem ber nafnið „Mjöður“. Mig langar til að leiðrétta þetta í eitt skipti fyrir öll. Mjöður og bjór eru algjörlega óskyldir drykkir.

Bjór í sinni tærustu mynd inniheldur fjögur grunnhráefni (stundum er bætt við ýmsu öðru, en þessi fjögur eru þó alltaf til staðar): Vatn, maltað bygg, humlar og ger. Úr þessum fjórum hráefnum eru allar heimsins bjórtegundir gerðar - hráefnin hafa mismunandi eiginleika eftir tegundum, og eru til í ólíkum myndum, en þetta er grunnurinn.

Mjöður í sinni tærustu mynd inniheldur aðeins þrjú hráefni: Vatn, ger og hunang. Stundum eru líka settir ávextir í mjöð. Hann er því mun skyldari víni en nokkurn tíma bjór, enda jafnan mun áfengari. 

Ég furða mig satt að segja á þessum misskilningi. Fyrir utan það að bæði mjöður og bjór eru mjög gamlir, áfengir drykkir eru þeir alls óskyldir. Þurr mjöður líkist, skilst mér, helst kampavíni, á meðan sætur mjöður er kapítuli út af fyrir sig. Það er engin beiskja í miði, öfugt við bjór, og hann er ekki einu sinni alltaf freyðandi. Mjöður er gerjað hunang, bjór er gerjað bygg.

Það að bjórtegund skuli heita Mjöður er gjörsamlega ofar mínum skilningi. Maður getur svo sem fyrirgefið fólki sem hefur lítið stúderað bjór fyrir að gera sér ekki grein fyrir því að mjöður sé annað fyrirbæri, en að fólk sem hefur ákveðið að fara út í brugg að atvinnu skuli ekki vita hvað mjöður er finnst mér út í hött. Það þarf í raun ekki mikið til að komast að þessu. Það er einfalt mál að gúgla „mead“ eða fletta miði upp á íslensku Wikipediunni til að fá ágætis skilgreiningu á hugtakinu.

Hvað um það... Mig langar að prófa að búa til mjöð. Verst hvað hunang er dýrt... 

Ég get ekki annað en verið hóflega bjartsýnn - eða í það minnsta minna svartsýnn en áður - yfir nýju ríkisstjórninni. Mér er sáralítið um þessa flokka gefið, og þarna er mikið af fólki sem ég ber lítið sem ekkert traust til. Hins vegar eru þarna tveir harðduglegir verkstjórar, Jóhanna og Steingrímur, sem mig grunar að geti komið heilmiklu í verk á þessum skamma tíma. Það eina sem ég er uggandi yfir er að þau skuli hafa flýtt kosningunum, því það er auðvitað til þess eins fallið að gera nýjum framboðum erfiðara um vik.

En hvað sem því líður lítur verkáætlun stjórnarinnar vel út. Takist þeim sannarlega að hrinda hlutum á borð við greiðsluaðlögun, breytingu gjaldþrotalaga og stjórnskipulagi í framkvæmd verð ég hæstánægður. Orðum þetta svona: Ef þau geta komið í veg fyrir að ég missi íbúðina mína, og jafnvel stuðlað að því að ég geti hætt að hundsa þingkosningar í framtíðinni tek ég ofan fyrir þeim.

Það sem mér finnst hins vegar kostulegast í þessu öllu saman er að sjá Sjálfstæðismenn falla hver um annan þveran þessa dagana í yfirlýsingum um að þetta séu einmitt þau stefnumál sem þeir hafi sett á oddinn undanfarið, og að því sé óskiljanlegt að Samfylkingin skuli hafa slitið stjórnarsamstarfinu.

Þeir eru greinilega ekki ýkja vel með á nótunum. Ég man ekki betur en að Ingibjörg Sólrún hafi einmitt tekið fram við það tilefni að það væri lítið sem flokkarnir gætu ekki komið sér saman um, málefnalega. Það væri hins vegar vonlaus verkstjórn og seinagangur sem ylli misklíðinni. Er það bara ég, eða eru Sjálfstæðismenn ennþá í sömu afneituninni og kom okkur í þetta fen? Það eru nú allir sammála um það hvað þarf að gera. Bjarga heimilum, bjarga fyrirtækjum, endurreisa bankakerfið og rannsaka málin svo ef til vill megi endurheimta eitthvað af milljörðunum sem auðmenn hafa komið undan. Ekki satt? Sjálfstæðismenn virðast hins vegar halda að það þurfi ekkert að gera neitt sérstakt til að ná þessu fram. Að þetta gerist bara einhvern veginn af sjálfum sér.

Ekki samt misskilja - Samfylkingin á vafalaust töluverðan þátt í seinaganginum. Að minnsta kosti tók það þau þrjá mánuði að gera eitthvað í honum.

En ég bind ákveðnar vonir við Jóhönnu, og reyndar Steingrím líka. Gylfi Magnússon lofar líka góðu. Og þetta er jú fólkið sem gegnir mikilvægustu ráðherraembættunum. Vonandi tekst þeim að gera eitthvað af viti. 

Það dylst sem betur fer fáum að eitt af því sem þarf að gerast hið fyrsta er að skipta um stjórn Seðlabankans. Þetta hefur verið hávær krafa úti um allt undanfarna mánuði. Eiginlega alls staðar annars staðar en hjá forystu Sjáflstæðisflokksins. Og hjá nokkrum Davíðssinnuðum vitleysingum.

Nú sér maður fjölda frjálshyggjupeyja vaða uppi á netinu að verja Davíð og benda á að það sé einföldun að kenna honum um allt. Sem er reyndar hárrétt athugað. En skiptir engu máli.

Dettur einhverjum í hug að halda því fram að Davíð Oddsson sé einn ábyrgur fyrir ástandinu? Davíð er kannski öflugur, en ekki einu sinni hann gæti sett heilt land á hausinn einn og óstuddur.

Hins vegar er staðreyndin sú að hann átti stóran þátt í að móta stefnuna sem kom okkur út í þetta, hann er gríðarlega umdeildur, hefur tekið furðulegar ákvarðanir og nýtur ekki trausts í sínu embætti, hvorki hérlendis né erlendis. Seðlabankinn þarf að njóta trausts, ekki síst erlendra aðila.

Þess vegna þarf stjórn Seðlabankans að víkja. Ekki vegna persónu Davíðs Oddssonar. Það er verið að tala um að endurreisa bankakerfið og endurheimta traust okkar á alþjóðavettvangi. Það gerist aldrei með þessa menn inni í Seðlabankanum. Um það snýst málið. Ekki það hversu stóran hlut mr. Oddsson á í hruninu.

Ég held svei mér þá að ég leyfi mér bara að vera pínulítið bjartsýnn, þar til annað kemur í ljós. Jóhanna Sigurðardóttir er eini stjórnmálamaðurinn sem ég hef minnstu trú á, og ég held að henni gæti verið treystandi til að láta verkin tala og taka erfiðar ákvarðanir. Vonandi reynist það rétt.

Ég er heldur ekki frá því, þrátt fyrir að VG sé eitur í mínum beinum, að það gæti verið ágætt að fá smá test á Steingrím og co. Sjáum hvernig kallinn stendur sig í þessa mánuði fram að kosningum. Getur hann staðið við stóru orðin? Höfum við miklu að tapa? Hvað sem öðru líður held ég að Steingrímur sé harðduglegur og geti brett upp ermar og tekið til hendinni þar sem þarf. Og ekki spillir fyrir að óspilltari stjórnmálamaður finnst varla. Ég hef heyrt sögur af því að hann hafi stundum fjárfest í einhverri sprotastarfsemi hjá vinum og ættingjum, og fái síðan hland fyrir hjartað ef hann græðir óvart eitthvað á því. Það er allavega góðs viti. Svo sjáum við hvort eitthvað vit er í honum í ríkisstjórn - mér hefur alltaf fundist hann svo mikill stjórnarandstöðukall að ég hef séð fyrir mér að þótt VG kæmist í stjórn yrði hann samt í andstöðu, bara af því að hann er svo mikið á móti. En við sjáum hvað setur.

Ég tók af skarið og hóf brugg á hveitibjór í gærkvöldi, eins og ég lýsti í færslunni hér á undan. Byrjaði full seint, en þótti samt líklegt að ég næði að klára fyrir 1 í gærkvöldi. Svo fór ekki. Ég var með primus til að sjóða glundrið (sem tekur um klukkutíma, eftir að suðan kemur upp). Hann reyndist ekki burðugur, og það tók tvo tíma fyrir suðuna að koma upp. Auk þess þurfti ég fyrst að leggja korn í bleyti í 68°C heitt vatn, en það tók drjúgan tíma að hita það svo mikið. Þetta leiddi það af sér að ég komst ekki í háttinn fyrr en kortér í fimm í morgun. Því maður getur víst ekki með góðu móti hætt í miðju kafi, þegar svona aðgerð er á annað borð farin af stað.

Ný regla: Aldrei framar brugga að kvöldi til.

Ég er þess vegna afskaplega þreyttur í dag, pínulítið uggandi yfir því að hafa mögulega klúðrað bjórnum (en það er ég svo sem alltaf), en þó hóflega bjartsýnn. Bæði hvað varðar bjórinn og ástandið í landinu næstu mánuði.

Þetta breytir því hins vegar ekki að hér er brýn þörf á kerfisbreytingum. En manni heyrist á umræðunni, og þar á meðal orðum forseta, formanns Framsóknar og starfandi umhverfisráðherra, að umræðan stefni í þá átt. Lýðræðisbyltingin svokallaða er líka frábært framtak. Ef þeim tekst að komast á legg fá þau mitt atkvæði, hugsa ég. Ef ég kýs, allavega.

Ég er ekki frá því að allt horfi til betri vegar. Enda er Sjálfstæðisflokkurinn farinn. Mér líður eins og ég hafi verið hreinsaður að innan. Gríðarstór limur íhaldsins hefur loks verið fjarlægður úr endaþarmi þjóðarinnar. Fögnum því. Sama hvað gerist getur það aldrei verið verra.

Jibbí jei. 

Ég bjóst alls ekki við því að vera sáttur við tíðindi dagsins. Ég þóttist nokkuð viss um að stjórnin færi frá, eins og trúlega allir, en gerði alls ekki ráð fyrir að heyra nokkuð sem sannfærði mig um að neitt mikið betra tæki við. Allt er auðvitað skárra.

En ef tillaga Ingibjargar Sólrúnar um að Jóhanna Sigurðardóttir verði forsætisráðherra gengur eftir er ég ekki frá því að ég geti verið ofurlítið bjartsýnn. Hún er mögulega eini stjórnmálamaður landsins sem ég hef ofurlitla trú á.

Einnig er ég ekki frá því að ofurlítið brot þeirrar virðingar minnar til Ingibjargar sem hrundi svo svakalega til grunna fyrir nokkrum mánuðum hafi kviknað á ný. Ekki mikið, svo sem, en skynsemin sem hún sýnir í því að ætla í frí er stórt skref í rétta átt. Hver veit nema hún gæti með tímanum unnið sig upp í mínu persónulega áliti á ný.

Ég vissi þó í gær að dagurinn yrði væntanlega góður. Vegna þess að allt bendir til þess að í kvöld verði bruggaður belgískur hveitibjór. Og það er langþráð stund.

Ég er að pæla í að vera ofurlítið bjartsýnn í dag. Það breytist eflaust á morgun. Í það minnsta sýnist mér að við verðum ekki með sjúklinga í landsstjórninni á næstunni, sem er óneitanlega skref í rétta átt. 

Það er dapurlegt að heyra af veikindum Geirs Hilmars Haarde. Þótt ég hafi minna en ekkert álit á honum sem stjórnmálamanni, og hafi daglega óskað honum út í hafsauga sem slíkum undanfarna mánuði óskar maður engum svona hörmungar. Það er ástæða til að senda góða strauma til hans og fjölskyldu hans.

Það er líka dapurlegt að sjálfviljugt brotthvarf hans úr stóli forsætisráðherra, þótt það eigi ekki að verða strax (efast einhver um að það verði fyrr en hann ætlar?) sé af heilsufarsástæðum en ekki samviskunnar vegna. Gerir ekkert til að auka álit mitt á siðferði hans sem pólitíkus.

Það sem stingur mig þó hvað mest er að hann hyggist sitja sem forsætisráðherra fram að kosningum. Dapurlegast er auðvitað að stjórnin skuli enn sitja. En það hlýtur að teljast í hæsta máta furðulegt að maður sem hefur greinst með illkynja æxli - sem hljóta alltaf að vera hryllilegar fréttir - telji sig geta sinnt sínu hlutverki sem æðsti ráðamaður þjóðarinnar í nokkra mánuði í viðbót. Það sjá nú allir hvernig Samfylkingin hefur liðast í sundur á meðan Ingibjörg Sólrún hefur legið í veikindum. Geir tönnlast stanslaust á því að hann þurfi vinnufrið því nú þurfi að glíma við brýn og erfið verkefni. Heldur hann að hann geti sinnt þessum brýnu verkefnum almennilega á meðan hann gengst undir krabbameinsmeðferð? Það gengur bara einfaldlega ekki upp.

Erum við ekki búin að þola nóg?

Von mín er sú að fólk átti sig á því að nú þarf að herða mótmælin ef eitthvað er. Ég á vitaskuld við mótmæli, ekki ofbeldisverk gegn lögreglu. Við verðum að vera háværari en nokkru sinni fyrr næstu dagana til að ríkisstjórnin átti sig á því að það er ekki nóg að boða bara til kosninga til að stinga snuði í þjóðina. Þessi ríkisstjórn má ekki fá þrjá mánuði í viðbót til að klúðra því örlitla sem Ísland á eftir.

Stöndum saman, veltum spillingunni úr sessi, stöndum vörð um laganna verði sem standa á móti vörð um okkur, og komum þessari ríkisstjórn frá.

Einnig væri ágætt að koma þingheimi í skilning um að við höfum ekkert að gera við einhverja bráðabirgðastjórn tveggja úr sér genginna flokka - við þurfum utanþingsstjórn sem getur stýrt okkur yfir versta hjallinn og komið okkur stóráfallalaust í gegnum kosningar, og vonandi stjórnarskrárbreytingar.

Stöndum saman. 

Það er auðvitað hryllingur (sem þó var allt of fyrirsjáanlegur) að mótmælendur stórslasi lögregluþjóna við skyldustörf. Enn hryllilegra er að óprúttnir náungar skuli setja upplýsingar um einkahagi lögregluþjóna á netið og hvetja til áreitis.

Er þetta lið ekki heilaskemmdara en þeir sem verið er að mótmæla? Síðan hvenær var löggan orðinn óvinurinn? Hvað vinnst með því að vinna saklausu fólki, sem eingöngu er að vinna sína vinnu á ömurlegum launum og undir gríðarlegu álagi, skaða? Ég verð alveg jafn reiður og allir aðrir þegar ég les um yfirgang lögreglunnar með piparúða og kylfur, en það eru bara örfáir. Við sem mótmælum viljum ekki láta dæma okkur öll fyrir misgjörðir nokkurra. Það má heldur ekki dæma alla lögregluna fyrir einhverja örfáa sem eru æstir í fæting. Sýnum sanngirni.

Mér finnst hörmulegt að sjö lögregluþjónar hafi verið fluttir á sjúkrahús eftir nóttina, og sumir séu jafnvel mikið slasaðir. Hins vegar hlaut að koma að því. Ábyrgðin hlýtur að liggja hjá ríkisstjórninni að einhverju leyti, því ef þetta lið hefði hlustað á ósköp eðlilegar kröfur um að fólk sæti ábyrgð og leggi verk sín í dóm kjósenda hefði þetta ekki farið svona. Ef við byggjum í lýðræðisríki væri ekki að myndast byltingarástand í landinu - ástand sem verður óhjákvæmilega hættulegt lífi og limum lögreglu og jafnvel borgara ef ekkert verður að gert.

Björn Bjarnason fer ófögrum orðum um mótmælendur á síðu sinni vegna atburða þessara. Hann fellur hins vegar í þá fúlu gryfju að setja mótmælendurna alla undir sama hattinn. Eðlilega, það hentar hans málstað betur. Honum láist hins vegar að minnast á þá mótmælendur sem slógu skjaldborg um lögregluþjónana til að verja þá fyrir grjótkastinu.

Getum við ekki dregið einhvern lærdóm af því? Mögulega að upp til hópa séu mótmælendur skynsamt fólk sem þagnar af virðingu við látna og aðstandendur þeirra, og vilja ekki sjá lögregluþjóna slasaða frekar en aðra? Getur verið að í raun megi túlka þennan gjörning sem svo að mótmælendur séu í raun mun þroskaðri en lögreglan? Í það minnsta hefur maður ekki séð þá skynsömu innan lögreglunnar reyna að hindra hina óforskömmuðu í tilhæfulausum ofbeldisverkum gegn mótmælendum...

Ef rétt reynist sem margir eru að velta fyrir sér núna (en ég trúi ekki fyrr en ég sé svart á hvítu), að ríkisstjórnin sé sprungin... Ja, er þá ekki tilefni til að detta í það? Ég held að það myndi ekkert minna en vikufyllerí duga til að fagna þeim öldungis ágætu fréttum.

Nei, annars. Fyrst þarf maður að sjá hvað gerist í framhaldinu... Það þarf brjálæðislega uppstokkun í öllu stjórnmálalífi á Íslandi til að maður geti fengið nokkra trú á því.

En hver veit? Kannski gerist eitthvað gott. Maður getur alltaf verið vongóður.

Hver segir svo að mótmæli skili engu?

Komst því miður ekki til að mótmæla í gær. Þótti það mjög miður, en þurfti að sinna framkvæmdum í skúrnum - var með afa mér til halds og trausts. Við hlustuðum spenntir á beina útsendingu frá mótmælunum og sögðum „jess“ öðru hverju.

Svona á þetta að vera. Að mestu friðsamleg mótmæli, engir lögreglumenn skaðaðir heldur að mestu stuðst við borgaralega óhlýðni. Mér þykir reyndar miður að rúður hafi verið brotnar, en það er sáralítill fórnarkostnaður í ljósi aðstæðna.

Ég vænti þess að mótmælin haldi áfram í dag og jafnvel næstu daga. Vona að ég komist niðureftir til að sýna samstöðu.

Enn og aftur eru helbláir vitfirringar að ríða röftum í netheimum og úthrópa þessa aðgerð sem önnur mótmæli sem valdapot Vinstri grænna. Vegna þess að það voru nokkrir þarna úr röðum þeirra. Hins vegar var fjöldi sjálfstæðis-, samfylkingar- og ópólitískra manna, og ég efast um að anarkistar hafi farið framhjá neinum. Svo virðist sem hreyfing treggáfaðra hvítliða sé að blossa upp á netinu. Verði þeim að góðu, það er enginn að hlusta.

Annars verð ég að nota þennan vettvang til að skamma Kristján Atla, góðvin minn, sem ég veit að er einn þeirra þriggja sem leggja reglulega leið sína hingað.

Á meðan Reykjavík brennur bloggar Kristján um ruðning. Hvað er málið, Stjáni minn? Ertu hræddur við að taka afstöðu?

Ég held að nú sé sú stund runnin upp að allir neyðist til að taka afstöðu. Þetta er orðið stríð. Stríð stjórnvalda gegn þjóðinni. Og ég held að það þýði bara ekkert að sitja hjá og horfa á. Fólk verður að taka afstöðu, skipa sér í fylkingar. Febrúar er ekki einu sinni genginn í garð, en samt er farið að myndast styrjaldarástand í landinu.

Þegar (ekki ef, þegar) einhver stórslasast eða lætur jafnvel lífið hvílir ábyrgðin alfarið á fólkinu sem neitar að hlusta.

Er ekki mál að eyrun opnist áður en fólk hættir að láta sér nægja að brenna norsk jólatré og hendir norskum jólasveini á bálköstinn? 

Ákvað að kynna mér lög um landráð aðeins. Þar rakst ég meðal annars á eftirfarandi:

 88. gr. [Hver, sem opinberlega í ræðu eða riti mælir með því eða stuðlar að því, að erlent ríki byrji á fjandsamlegum tiltækjum við íslenska ríkið eða hlutist til um málefni þess, svo og hver sá, er veldur hættu á slíkri íhlutun með móðgunum, líkamsárásum, eignaspjöllum og öðrum athöfnum, sem líklegar eru til að valda slíkri hættu, skal sæta …¹⁾ fangelsi allt að 6 árum.

Reyndar er líka eitthvað þarna um að koma undan skjölum sem varða heill ríkisins.

Hlýtur þetta ekki að þýða að Davíð Oddsson sé landráðamaður? Væri ekki við hæfi að kæra hann sem slíkan? 

Tekið af DV.is:

Völva DV spáir því feðgarnir Jón Ásgeir og Jóhannes Jónsson muni hljóta virðingu alþýðunnar á næsta ári fyrir baráttu sína fyrir fjölskylduveldinu. Baráttan skilur þá samt eftir á byrjunarreit. 

Það kom mér ákaflega mikið á óvart að sjá þetta frá Völvu DV. Ákaflega. Ég dró andann eðlilega af furðu. 

Svakalega er ég orðinn þreyttur á því að vera líkt við Vinstri græna. Og hvers vegna? Vegna þess að ég mótmæli.

Það er eins og þeir sem eru á móti mótmælunum undanfarið finni engin gáfulegri rök heldur en að þetta sé allt saman smölun frá Vinstri grænum. Sem er fáránlegt. Ég reyni til dæmis að mæta sem oftast, en ég hef aldrei og mun aldrei styðja Vinstri græna. Hef alveg jafn mikla óbeit á þeim og öðrum stjórnmálaflokkum.

Auk þess þekki ég fjölda fólks sem fer og mótmælir án þess að tengjast VG á nokkurn hátt. Þar eru líka Sjálfstæðis- og Samfylkingarmenn og -konur. Eflaust er slatti af VG liði sem mótmælir, vel má vera að það sé hlutfallslega mest af því, ég hef ekki hugmynd um það. En þetta snýst bara ekki um það.

Fólk mótmælir af því að það er ósátt. Margir líta á VG sem skárri kost en núverandi pakk, en alls ekki allir. Reyndar held ég að mjög stór hluti mótmælenda sé á móti öllum stjórnmálaflokkunum og vilji fyrst og fremst sjá eitthvað nýtt.

Hvað sem öðru líður þoli ég ekki þetta VG tal í kringum mótmælin. Ég neita að láta væna mig um Vinstri grænmennsku. Þetta fólk pirrar mig og ég verð aldrei í þeirra hópi, þótt ég sé reiður. Maður þarf ekki að heita Steingrímur og vera grænlitur til að vera reiður. Það eru almenn réttindi að fá að reiðast.

Og hananú.

Ég var að lesa frábært viðtal við Ingibjörgu Sólrúnu, þar sem hún færir rök fyrir því að ekki beri að slíta stjórnmálasambandi við Ísrael vegna grimmdarverka þeirra undanfarna daga. Ég hefði svo sem getað fallist á ýmislegt sem hún telur til þarna, en þessi hérna setning núllar það eiginlega allt út:

"Það þjóni þó engum tilgangi að Ísland slíti einhliða sambandi sínu við Ísrael. Það sé ekki gert nema í þeim tilfellum þegar framferði ríkis sé farið að valda öðru ríki beinu tjóni."

(Skáletrun mín)

Eh... Bíddu vá, ég hlýt að vera að missa af einhverju. Ég hélt að það væru sprengjur sem Ísraelsmenn hafa verið að varpa á Palestínu, en nú átta ég mig á því að það eru auðvitað sykurpúðar...

Ohhh, takk fyrir að leiðrétta þetta, Solla mín.

Jæja, árið er senn liðið. Á fyrri birtingarmynd síðunnar minnar hafði ég þann sið að fara yfir hvert ár á hundavaði rétt fyrir áramót, og ætli maður verði ekki að halda þeim sið uppi, þótt gamla síðan hafi andast sviplega og í millitíðinni hafi ég væntanlega misst langflesta af mínum reglulegu lesendum.

Nú þegar efnahagsleg, stjórnmálaleg, hugmyndafræðileg og ekki síst siðferðileg kreppa geysar er undarlegt að horfa um öxl. Fjórðungur ársins er klárlega ónýtur, og þegar ég byrjaði fyrst að velta árinu fyrir mér, í ljósi þess hversu yndislegt ár 2007 var, fannst mér árið sem nú líður í fyrstu hálf-glatað í minningunni. En svo kom annað á daginn þegar ég fór að kafa ofan í allt sem hefur drifið á daga mína undanfarna tólf mánuði.

Í janúar fluttum við inn í íbúðina okkar, og gerðumst Hafnfirðingar. Fljótlega byrjaði ég svo að dútla við skúrinn. Hugmyndin var að setja saman lítið hljóðver og vinnuaðstöðu. Þetta átti að taka 1-2 mánuði og vera sáraeinföld aðgerð. Nú er tæpt ár liðið og verkið hefur vafið fáránlega upp á sig, en ég er þó kominn með tölvuna út og farinn að geta unnið hérna án þess að drepast úr kulda. Og það er sáralítið eftir til að verkið geti talist fullklárað.

Þórhallur Eyvindarson hefur auðvitað verið í aðalhlutverki á árinu. Allar minningar mínar af árinu tengjast honum á einn eða annan hátt, og það er eiginlega stórmerkilegt að sjá hversu rosalega föðurhlutverkið breytir manni. Til dæmis hef ég dottið í það nákvæmlega tvisvar sinnum á árinu, og leið illa í bæði skiptin. Annað skiptið var á nýársnótt, hitt var þegar ég var steggjaður. Þess utan hef ég haft minna en enga löngun til að detta í það.

Þó hef ég drukkið. Snemma árs færðist ást mín á bjór á nýtt og fágaðara plan. Ég fór að smakka nýjar tegundir og áttaði mig á því hversu mikið sull megnið af þeim bjórum sem boðið er upp á á íslenskum öldurhúsum er, og hversu gott öl er hægt að fá ef maður ber sig eftir því. Einnig byrjaði ég að brugga bjór, og hlakka til að gera meira úr því hobbíi (og sjálfsbjargarviðleitni, í ljósi bjórverðs þessa dagana) á nýju ári.

Hápunktur ársins var vitaskuld brúðkaup okkar Huldu. Þar nutum við yndislegra stunda með vinum okkar og ættingjum. Ég ætla að reyna að skella inn brúðkaupsalbúmi við tækifæri, enda væri óðs manns æði að ætla að gera því almennileg skil hér. Og bara eiginlega ekki hægt.

Við fórum í brúðkaupsferðina sirka mánuði fyrir brúðkaupið. Þá skelltum við okkur til Calella á Spáni, með litla kútinn okkar, og nutum okkar svakalega. Eitthvað segir mér að bið verði á næstu utanlandsferð, þannig að það er eins gott að þessi var vel heppnuð. Ef ég myndi einhvern tíma slá í gegn og geta lifað sem rithöfundur (yeah right) gæti ég vel hugsað mér að setjast að í Calella. Yndislegur smábær, laus við allt stress og vitleysu. Eða þá tilfinningu fengum við þessa viku sem við vorum þar. Frábær bær sem ég vonast til að geta heimsótt aftur einhvern daginn.

Annar toppur var að endurheimta Rósenberg. Nýársheit: Njóta Rósenberg og vona að kreppan gangi ekki af honum dauðum. 

Svo var það Vitleysan og vitleysa.is. Vitleysan var skemmtileg en allt of tímafrek, svo við hættum. Vitleysa.is mun hins vegar vonandi lifa góðu lífi um ókomin ár. Eins fór bolaframleiðsla í gang, sem hefur verið draumur minn um árabil. Fáið ykkur nú góðan bol á Bolur.is.

Kreppan er svo eiginlega búin að eyðileggja síðasta ársfjórðunginn, þannig að það er best að minnast sem minnst á hana. En í grunninn er efnahagsástandið mitt þannig í augnablikinu að ég horfi mögulega fram á atvinnuleysi í mars, og þótt svo fari ekki er mjög ósennilegt að ég geti komist aftur upp í sömu tekjur og ég hafði lengst af árinu. Sem setur fjárhag heimilisins nokkurn veginn í síðasta skít sem hægt er að ímynda sér.

Vanalega hef ég endað svona ársuppgjör á listum yfir bestu bækur, plötur og myndir sem ég hef lesið á árinu. Sleppi því að mestu í ár. Ég fór bara tvisvar í bíó á árinu, og sá þess utan sárafáar myndir. Ég er búinn að hugsa og hugsa, og ég man ekki eftir neinni plötu sem ég hlustaði á í fyrsta skipti á árinu. Sem er hreint með ólikindum. Held að ég hafi mest hlustað á Bonnie "Prince" Billie og Dr. Hook á árinu. Eels og Tom Waits koma líka sterkir inn. En allt plötur sem ég hafði eignast fyrir árið 2008.

Hvað bókmenntir varðar hef ég aðallega legið í Discworld og Stephen King á árinu. Var reyndar að ljúka við The Gum Thief eftir Douglas Coupland, sem er sallafín. Ekki hans besta, en mjög fín.

Sumsé, viðburðalítið ár á menningarsviðinu. 

Nýársheit: Lesa meira, hlusta meira, horfa meira og skrifa meira. Sem ætti að vera auðvelt því mér sýnist að minni vinna verði óhjákvæmileg, því miður. 

2009 lítur auðvitað hrikalega illa út í veraldlegum efnum. Hins vegar er ég með ansi mörg spennandi verkefni í bígerð, bæði í gríni og bókmenntum, auk þess sem ég er nú kominn með nokkuð starfhæft stúdíó og hyggst henda mér í upptökur af fullum krafti, vonandi sem mest með Símoni.

Nýársheit: Vera duglegur í tónlistinni.

Annað sem lítur yndislega út er auðvitað yfirvofandi fæðing annars sonar míns, sem stefnt er á í apríl. Meira um það hér þegar þar að kemur. 

Nýársheit: Halda þessari síðu almennilega við, ekki láta hana drabbast niður eins og þá síðustu.

Jæja, ætli ég sé ekki búinn að segja frá um það bil flestu. Ef laust er ég að gleyma einhverju stórmerkilegu, en það verður að hafa það. Afsakið tætingshátt færslunnar. 

Gleðilegt nýtt ár, takk fyrir það gamla.